Verse 1
किं किं दुःखं सकलजननि क्षीयते न स्मृतायां का का कीर्तिः कुलकमलिनि प्राप्यते नार्चितायाम् ।
किं किं सौख्यं सुरवरनुते प्राप्यते न स्तुतायां कं कं योगं त्वयि न तनुते चित्तमालम्बितायाम् ॥१॥
kiṃ kiṃ duḥkhaṃ sakalajanani kṣīyate na smṛtāyāṃ kā kā kīrtiḥ kulakamalini prāpyate nārcitāyām
kiṃ kiṃ saukhyaṃ suravaranute prāpyate na stutāyāṃ kaṃ kaṃ yogaṃ tvayi na tanute cittamālambitāyām
हे सबकी जननी, तुम्हारे स्मरण पर कौन-सा दुःख क्षीण नहीं होता? हे कुल की कमलिनी, तुम्हारी पूजा पर कौन-सी कीर्ति नहीं मिलती? हे श्रेष्ठ देवताओं से स्तुत, तुम्हारी स्तुति पर कौन-सा सुख नहीं मिलता? तुम्हारा आलम्बन लेने पर चित्त कौन-सा योग नहीं फैलाता?
What sorrow, O mother of all, does not wane when you are remembered? What fame, O lotus of the kula, is not won when you are worshipped? What happiness, O praised by the best of gods, is not gained when you are praised? What yoga does the mind not spread when it leans on you?