हनुमान चालीसा

श्रीगुरु चरन सरोज रज निज मनु मुकुरु सुधारि ।
बरनउँ रघुबर बिमल जसु जो दायकु फल चारि ॥

śrīguru carana saroja raja nija manu mukuru sudhāri
baranaum̐ raghubara bimala jasu jo dāyaku phala cāri

बुद्धिहीन तनु जानिके सुमिरौं पवन-कुमार ।
बल बुधि बिद्या देहु मोहिं हरहु कलेस बिकार ॥

buddhihīna tanu jānike sumirauṃ pavana-kumāra
bala budhi bidyā dehu mohiṃ harahu kalesa bikāra

जय हनुमान ज्ञान गुन सागर ।
जय कपीस तिहुँ लोक उजागर ॥ १ ॥

jaya hanumāna jñāna guna sāgara
jaya kapīsa tihum̐ loka ujāgara

राम दूत अतुलित बल धामा ।
अंजनि-पुत्र पवनसुत नामा ॥ २ ॥

rāma dūta atulita bala dhāmā
aṃjani-putra pavanasuta nāmā

महाबीर बिक्रम बजरंगी ।
कुमति निवार सुमति के संगी ॥ ३ ॥

mahābīra bikrama bajaraṃgī
kumati nivāra sumati ke saṃgī

कंचन बरन बिराज सुबेसा ।
कानन कुंडल कुंचित केसा ॥ ४ ॥

kaṃcana barana birāja subesā
kānana kuṃḍala kuṃcita kesā

हाथ बज्र औ ध्वजा बिराजै ।
काँधे मूँज जनेऊ साजै ॥ ५ ॥

hātha bajra au dhvajā birājai
kām̐dhe mūm̐ja janeū sājai

संकर सुवन केसरीनंदन ।
तेज प्रताप महा जग बंदन ॥ ६ ॥

saṃkara suvana kesarīnaṃdana
teja pratāpa mahā jaga baṃdana

बिद्यावान गुनी अति चातुर ।
राम काज करिबे को आतुर ॥ ७ ॥

bidyāvāna gunī ati cātura
rāma kāja karibe ko ātura

प्रभु चरित्र सुनिबे को रसिया ।
राम लखन सीता मन बसिया ॥ ८ ॥

prabhu caritra sunibe ko rasiyā
rāma lakhana sītā mana basiyā

सूक्ष्म रूप धरि सियहिं दिखावा ।
बिकट रूप धरि लंक जरावा ॥ ९ ॥

sūkṣma rūpa dhari siyahiṃ dikhāvā
bikaṭa rūpa dhari laṃka jarāvā

भीम रूप धरि असुर संहारे ।
रामचंद्र के काज सँवारे ॥ १० ॥

bhīma rūpa dhari asura saṃhāre
rāmacaṃdra ke kāja sam̐vāre

लाय सजीवन लखन जियाये ।
श्रीरघुबीर हरषि उर लाये ॥ ११ ॥

lāya sajīvana lakhana jiyāye
śrīraghubīra haraṣi ura lāye

रघुपति कीन्ही बहुत बड़ाई ।
तुम मम प्रिय भरतहि सम भाई ॥ १२ ॥

raghupati kīnhī bahuta baṛāī
tuma mama priya bharatahi sama bhāī

सहस बदन तुम्हरो जस गावैं ।
अस कहि श्रीपति कंठ लगावैं ॥ १३ ॥

sahasa badana tumharo jasa gāvaiṃ
asa kahi śrīpati kaṃṭha lagāvaiṃ

सनकादिक ब्रह्मादि मुनीसा ।
नारद सारद सहित अहीसा ॥ १४ ॥

sanakādika brahmādi munīsā
nārada sārada sahita ahīsā

जम कुबेर दिगपाल जहाँ ते ।
कबि कोबिद कहि सके कहाँ ते ॥ १५ ॥

jama kubera digapāla jahām̐ te
kabi kobida kahi sake kahām̐ te

तुम उपकार सुग्रीवहिं कीन्हा ।
राम मिलाय राज पद दीन्हा ॥ १६ ॥

tuma upakāra sugrīvahiṃ kīnhā
rāma milāya rāja pada dīnhā

तुम्हरो मंत्र बिभीषन माना ।
लंकेस्वर भए सब जग जाना ॥ १७ ॥

tumharo maṃtra bibhīṣana mānā
laṃkesvara bhae saba jaga jānā

जुग सहस्र जोजन पर भानू ।
लील्यो ताहि मधुर फल जानू ॥ १८ ॥

juga sahasra jojana para bhānū
līlyo tāhi madhura phala jānū

प्रभु मुद्रिका मेलि मुख माहीं ।
जलधि लाँघि गये अचरज नाहीं ॥ १९ ॥

prabhu mudrikā meli mukha māhīṃ
jaladhi lām̐ghi gaye acaraja nāhīṃ

दुर्गम काज जगत के जेते ।
सुगम अनुग्रह तुम्हरे तेते ॥ २० ॥

durgama kāja jagata ke jete
sugama anugraha tumhare tete

राम दुआरे तुम रखवारे ।
होत न आज्ञा बिनु पैसारे ॥ २१ ॥

rāma duāre tuma rakhavāre
hota na ājñā binu paisāre

सब सुख लहै तुम्हारी सरना ।
तुम रच्छक काहू को डर ना ॥ २२ ॥

saba sukha lahai tumhārī saranā
tuma racchaka kāhū ko ḍara nā

आपन तेज सम्हारो आपै ।
तीनों लोक हाँक तें काँपै ॥ २३ ॥

āpana teja samhāro āpai
tīnoṃ loka hām̐ka teṃ kām̐pai

भूत पिसाच निकट नहिं आवै ।
महाबीर जब नाम सुनावै ॥ २४ ॥

bhūta pisāca nikaṭa nahiṃ āvai
mahābīra jaba nāma sunāvai

नासै रोग हरै सब पीरा ।
जपत निरंतर हनुमत बीरा ॥ २५ ॥

nāsai roga harai saba pīrā
japata niraṃtara hanumata bīrā

संकट तें हनुमान छुड़ावै ।
मन क्रम बचन ध्यान जो लावै ॥ २६ ॥

saṃkaṭa teṃ hanumāna chuṛāvai
mana krama bacana dhyāna jo lāvai

सब पर राम तपस्वी राजा ।
तिन के काज सकल तुम साजा ॥ २७ ॥

saba para rāma tapasvī rājā
tina ke kāja sakala tuma sājā

और मनोरथ जो कोइ लावै ।
सोइ अमित जीवन फल पावै ॥ २८ ॥

aura manoratha jo koi lāvai
soi amita jīvana phala pāvai

चारों जुग परताप तुम्हारा ।
है परसिद्ध जगत उजियारा ॥ २९ ॥

cāroṃ juga paratāpa tumhārā
hai parasiddha jagata ujiyārā

साधु संत के तुम रखवारे ।
असुर निकंदन राम दुलारे ॥ ३० ॥

sādhu saṃta ke tuma rakhavāre
asura nikaṃdana rāma dulāre

अष्ट सिद्धि नौ निधि के दाता ।
अस बर दीन जानकी माता ॥ ३१ ॥

aṣṭa siddhi nau nidhi ke dātā
asa bara dīna jānakī mātā

राम रसायन तुम्हरे पासा ।
सदा रहो रघुपति के दासा ॥ ३२ ॥

rāma rasāyana tumhare pāsā
sadā raho raghupati ke dāsā

तुम्हरे भजन राम को पावै ।
जनम जनम के दुख बिसरावै ॥ ३३ ॥

tumhare bhajana rāma ko pāvai
janama janama ke dukha bisarāvai

अंत काल रघुबर पुर जाई ।
जहाँ जन्म हरि-भक्त कहाई ॥ ३४ ॥

aṃta kāla raghubara pura jāī
jahām̐ janma hari-bhakta kahāī

और देवता चित्त न धरई ।
हनुमत सेइ सर्ब सुख करई ॥ ३५ ॥

aura devatā citta na dharaī
hanumata sei sarba sukha karaī

संकट कटै मिटै सब पीरा ।
जो सुमिरै हनुमत बलबीरा ॥ ३६ ॥

saṃkaṭa kaṭai miṭai saba pīrā
jo sumirai hanumata balabīrā

जै जै जै हनुमान गोसाईं ।
कृपा करहु गुरु देव की नाईं ॥ ३७ ॥

jai jai jai hanumāna gosāīṃ
kṛpā karahu guru deva kī nāīṃ

जो सत बार पाठ कर कोई ।
छूटहि बंदि महा सुख होई ॥ ३८ ॥

jo sata bāra pāṭha kara koī
chūṭahi baṃdi mahā sukha hoī

जो यह पढ़ै हनुमान चालीसा ।
होय सिद्धि साखी गौरीसा ॥ ३९ ॥

jo yaha paṛhai hanumāna cālīsā
hoya siddhi sākhī gaurīsā

तुलसीदास सदा हरि चेरा ।
कीजै नाथ हृदय महँ डेरा ॥ ४० ॥

tulasīdāsa sadā hari cerā
kījai nātha hṛdaya maham̐ ḍerā

पवनतनय संकट हरन मंगल मूरति रूप ।
राम लखन सीता सहित हृदय बसहु सुर भूप ॥

pavanatanaya saṃkaṭa harana maṃgala mūrati rūpa
rāma lakhana sītā sahita hṛdaya basahu sura bhūpa