Verse o1
एकदा सुखमासीनं शंकरं लोकशंकरम् ॥
पप्रच्छ गिरिजा कांतं कर्पूरधवलं शिवम् ॥ १ ॥
ekadā sukhamāsīnaṃ śaṃkaraṃ lokaśaṃkaram
papraccha girijā kāṃtaṃ karpūradhavalaṃ śivam
एक बार गिरिजा ने सुख से बैठे, लोक का कल्याण करने वाले, कपूर जैसे उज्ज्वल अपने प्रिय शिव शंकर से पूछा।
Once the mountain-born Goddess asked her beloved Śiva, Śaṅkara who does good to the world, white as camphor, as he sat at ease.